[Titan Fic] +++Gamble [Erwin x Levi] Part 10

posted on 01 Mar 2014 21:55 by little-fin in Attack-on-Titan, Fanfiction

สวัสดีค่าทุกคน

 

หลังจากหายหน้าหายตาไปสองอาทิตย์  ปั่นตอนใหม่ลงบล็อกแล้วค่ะ ^ ^

 

 

 

คำเตือน บทความหรือเนื้อหาดังกล่าว อาจจะเกี่ยวกับ Yaoi (เรื่องวายๆ แนวสีม่วง) ถ้าหากท่านรับไม่ได้หรือไม่รู้จักคำนี้ ขอเชิญทุกท่านปิดหน้านี้ได้เลยค่ะ ^ ^

 

 

 

 

Title : Gamble [Erwin x Levi]

Author : Kukurio

Pairing : เอลวิน x รีไวล์ [Erwin x Levi]

Rate: PG15

 

 

 

 

 

 

 

 

Part 10

 

 

 

 

 

 


...ฉันอยากฆ่านาย...

...ด้วยความแค้นในใจที่ไม่อาจให้อภัยได้...

...ทำไมเรื่องราวของเราสองคนต้องจบแบบนี้ด้วย...

 

 

 

 

 

“ทำไม...”

 

 

 

                เสียงอัสนีบาตยังคงร้องกึกก้องต่อไป  ฝอยเลือดมากมายที่สาดกระจายเต็มพื้น  ความเย็นยะเยือกของสายฝนทำให้ชายหนุ่มผมดำตัวสั่นจนควบคุมตัวเองไม่ได้   ความเศร้าโศกในใจยิ่งทวีความรุนแรงเมื่อเห็นซากศพตรงหน้า  เลือดสีแดงฉานที่ค่อยๆ ไหลจากร่างนิ่งนั้นราวกับตอกย้ำบางสิ่งที่อยู่ในใจ  หยาดน้ำตามากมายยังคงไหลเอ่อออกมา  

 

 

“ทำไม....ต้องทำแบบนี้ด้วยเอลวิน...“  ริมฝีปากบางของรีไวล์สั่นระริก  พยายามกลั้นเสียงสะอื้น

 

 

“ทำไมนะเหรอ...” เอลวินตอบเสียงแผ่ว  ดวงตาคมสีฟ้ามองรีไวล์ด้วยความรักและความเป็นห่วง   ดาบเหล็กที่แย่งจากร่างเล็กยังมีเลือดหมาป่าอาบอยู่   ก่อนจะยิ้มบาง

 

 

“เพราะฉันรักนายรีไวล์”

 

 

ฉับ!

 

                เอลวินตวัดดาบออกไปทันทีเมื่อหมาป่าเริ่มกระโจนหาทั้งคู่   เลือดสีแดงพวยพุ่งออกจากร่างสัตว์ร้ายก่อนมันจะหมดลมหายใจ   ชายหนุ่มผมทองขยับร่างกายและหันดาบใส่เหล่าหมาป่าที่จู่โจมเข้ามาไม่หยุด 

 

 

รีไวล์มองเอลวินที่เข่นฆ่าหมาป่าอย่างโหดเหี้ยม   ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นแสดงความเยือกเย็นไม่ปราณีต่อสัตว์เหล่านั้นแม้แต่น้อย      ความอ่อนโยนที่แสดงต่อหน้ารีไวล์เมื่อครู่ราวกับคำโกหก   

 

 

ทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกกับเขาแบบนี้ด้วย...รีไวล์กุมมือสั่นตนเองยกขึ้นแนบอก  ความเจ็บปวดและความเศร้าเสียใจทำให้ชายหนุ่มผมดำหมดสิ้นเรี่ยวแรงทุกอย่าง

 

...เขารักเอลวิน..

...รักมากเหลือเกิน...

 

ดาบเหล็กที่สมควรคร่าชีวิตเอลวินกลับถูกแย่งชิงไป   ดวงตาสีเทาเข้มมองศพหมาป่าตัวแรกที่นอนจมกับพื้นโคลนในสภาพขาดครึ่งตัว  รวมถึงซากหมาป่าตัวอื่นๆ ที่เลือดไหลย้อมพื้นดินจนกลายเป็นสีแดงฉาน   กลิ่นของผืนดินแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กชวนเวียนหัว   ถึงกระนั้นฝูงหมาป่าโง่เขลาหล่านั้นยังโจมตีต่อไปแต่ก็ไม่อาจทำร้ายเอลวินได้

 

 

“เอลวิน...” รีไวล์ได้แต่เอ่ยเสียงแผ่ว  มือเกาะกุมอกแน่น... “ฉัน...ระ..”

               

                เสียงอัสนีบาตดังกึกก้องอีกครั้ง  สายฝนกระหน่ำยังคงตกต่อไปเช่นเดียวกับการเข่นฆ่าที่ไม่รู้จักจบ...

 

                เวลาผ่านไปจนเอลวินไม่อาจรับรู้ได้  ชายหนุ่มผมทองสะบัดปลายดาบที่เปื้อนเลือด   ดวงตาคมจับจ้องไปยังหมาป่าตัวสุดท้ายที่เต็มไปด้วยบาดแผลลึก  เสียงคำรามแผ่วดังขู่ออกมาก่อนจะกระโจมเข้าหาอย่างไม่กลัวตาย  เพียงชั่วพริบตาร่างของหมาป่าตัวนั้นก็นอนแน่นิ่งบนพื้น  เลือดสีแดงไหลย้อมดาบเหล็กจนไม่เห็นผิวดาบ

 

 

                เอลวินทิ้งดาบลง  ก่อนจะเดินไปหาร่างเล็กที่ยังคุกเข่าอยู่กับพื้น  ใบหน้าเลื่อนลอยที่เต็มไปด้วยน้ำตานองทำให้เอลวินรู้สึกเจ็บปวดแทนไม่ได้ 

 

 

“รีไวล์...” นิ้วยาวเกลี่ยผมที่ระแก้มชายหนุ่มร่างเล็ก  ผิวนั้นเย็นยะเยือกราวกับถูกแช่แข็ง  ดวงตาสีเทาเข้มที่มักแสดงความเย่อหยิ่งเสมอกลับแทนที่ด้วยความเศร้าโศก   เอลวินค่อยๆ คุกเข่าลงใกล้พลางส่งเสียงเรียกอีกครั้ง

 

 

“รีไวล์...พวกเราต้องไปแล้ว”

 

 

                ไร้เสียงตอบรับจากร่างเล็ก   มีเพียงริมฝีปากบางขยับก่อนจะเม้มแน่น  รีไวล์ก้มหน้านิ่งไม่สบตาดวงตาสีฟ้าคมคู่นั้น   น้ำตายังคงไหลเงียบๆ ออกมา

 

 

“รีไวล์” เอลวินเอ่ยเสียงแผ่ว   ยิ่งเห็นสภาพนี้ของรีไวล์ยิ่งทำให้เขาอดโทษตัวเองไม่ได้   มือใหญ่ยังคงลูบใบหน้าร่างเล็กอย่างอ่อนโยน “ฉันเป็นห่วงนายนะ  ขืนนายเป็นแบบนี้...”

 

 

....ฉันคงแบกรับความเจ็บปวดของนายไม่ไหว...

...แม้กระทั่งตอนนี้...เขาเองก็เจ็บปวดเช่นกัน...

 

 

 “ทำไม...”

 

 

                รีไวล์เอ่ยถามขึ้นซ้ำอีกครั้ง  ก่อนจะขยุ้มเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำของอีกฝ่าย  “ทำไม  แกต้องทำแบบนี้ด้วย”

“ทำไม!

 

 

                รีไวล์ก้มหน้าซบแผ่นอกกว้าง   น้ำตาอุ่นไหลซึมเนื้อผ้าจนเอลวินสัมผัสได้  เสียงตัดพ้อยังคงพูดเอ่ยย้ำ

 “ฉันไม่ต้องการมัน  ไม่ต้องการทั้งนั้น!”

“เพราะแกคนเดียว  ถึงทำให้ฉันเป็นแบบนี้...เจ้าบ้า ฮึ่ก”

 

 

                เสียงคร่ำครวญร้องออกมา  ร่างเล็กในอ้อมกอดของเอลวินตัวสั่นราวกับลูกนกตกน้ำ   เอลวินได้แต่โอบกอดเบาๆ เพื่อคลายความเศร้าเสียใจของอีกฝ่าย

 

 

“นั้นสินะ...สิ่งที่ฉันทำลงไปก็เพื่อตัวเอง”  เอลวินเอ่ยตอบ  “เพื่อให้นายมีชีวิตอยู่ต่อไป  ฉันถึงต้องทำแบบนี้”

 

 

“ฉันไม่ต้องการ!”

 

 

“เมื่อฉันตายไป  หมาป่าพวกนั้นก็จะเข้ามาฆ่านายทันที...ฉันไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น” ชายหนุ่มผมทองกอดกระชับร่างเล็กแน่นขึ้น  จนรีไวล์ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเอลวิน

 

 

“ฉันไม่อยากให้นายตาย...  ต่อให้ความตายอยู่ตรงหน้าฉันก็จะลุกขึ้นต่อสู้  เพื่อให้นายมีชีวิตอยู่ต่อไป”

 

 

“ฉันรักนายรีไวล์”

 

 

                เอลวินเอ่ยคำว่ารักอีกครั้ง  “จากนี้และตลอดไป  ฉันจะรักนายและเฝ้าดูแลนายตราบสิ้นลมหายใจ”

 

 

                รีไวล์รู้สึกถึงหัวใจของตนเองที่เต้นแรง   คำบอกรักที่เอ่ยย้ำนั้นทำให้เขาปวดใจมากขึ้นกว่าเดิม

...ทำไมนายต้องพูดคำนี้ด้วย...คำพูดที่ทำให้หัวใจสั่นไหวทุกครั้ง

 

 

                ชายหนุ่มร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองเอลวิน    สบดวงตาสีฟ้าคมที่ทำให้เขานึกถึงท้องฟ้า  รวมถึงอดีตที่ไม่อาจให้อภัยคนตรงหน้าได้

 

“แต่ฉันเกลียดแก”

 

 

                คำพูดที่ตรงข้ามกับความรู้สึกในใ